يادش به خير  .  .  .  !  

زندگی ام در پرتو خاطره ای است

                                            خاطره ای زنده

                                                                     با من است خاطره ام همیشه و همه جا

فراموش کردن خاطره . . .!!!

                                  تلاشی بیهوده . . .

                                                                من خود عین خاطره ام

                                                                                           و  هرکجا از کلامی جاری می شوم

چه سخت است از کلام دیگری جاری شدن

                                                                 که لبخند تلخ مرا می خواهد

می نشینم . . .

                                تکیه به دیوار

                                                          نگاهم روبرو

                       دیگر خسته ام از نفسهای سرد و سنگین

گشاده دست باش، جاري باش، كمك كن ،مثل رود

باشفقت و مهربان باش ، مثل خورشيد

« داخل ماشین گرم بود و بیرون سرد. روی شیشه‌‌ی عرق کرده، یه بچه کشیدم(همون چشم‌چشم دو ابروی خودمون). بعد از چند دقیقه دیدم اشک از چشم‌های بچه سرازیر شد. شیشه سرد بود. سردش شده بود. دست‌م رو روی شیشه مالیدم. حالا دیگه بچه‌ای نبود که سردش بشه ... »

آره ... به همين ساده‌گی!!

«اینجا یک با یک برابر است».از میان جمع شاگردان یکی بر خاست ،به آرامی سخن سر داد : این تساوی اشتباهی فاحش و محض است.نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره شد با بهت ، معلم مات بر جا ماند و او پرسید:اگر یک فرد انسان، واحد یک بود،آیا باز یک با یک برابر بود؟

معلم فریاد زد :«آری»او گفت :اگر یک فرد انسان، واحد یک بود،آن که زور و زر داشت بالا بود؟آن که قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پست تر بود؟اگر یک فرد انسان، واحد یک بود،آن که رنگش نقره گون چون قرص ماه بود بالا بود؟ و آن سیه چرده که می نالید پایین بود؟اگر یک فرد انسان، واحد یک بود،این تساوی زیر و رو می شد.حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود! نان و مال مفت خواران از کجا آماده می گردید؟یا چه کس دیوار چین را بنا می کرد ؟یک اگر با یک برابر بود ،پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟ یا که زیر ضربت شلاق له می شد؟یک اگر با یک برابر بود پس چه کسی آزادگان را در قفس می کرد ؟

معلم ناله آسا گفت:بچه ها در جزوه های خود بنویسید :

خيلي خستم ، خيلي ...

الان حدود 1 سال است که خيلي خسته ام و اين هفته آخر هم که ديگه دارم از پا مي افتم. چرا ؟ هميشه فکر مي کردم

کمي تنبل ام اما حالا دقيقا حساب کرده ام و متوجه شده ام که خيلي کار مي کنم. ببينيد ما توي ايران 72 ميليون

جمعيت داريم که 13 ميليون اونها بازنشسته هستند. پس مي مونه 59 ميليون نفر. از اين تعداد، 24 ميليون دانش

آموز و دانشجو هستند يعني براي انجام کارها فقط 35 ميليون نفر باقي مي مونند. توي کشور 10 ميليون نفر هم توي

ادارات دولتي شاغل هستند که خب عملا کاري انجام نمي دن. پس براي پيش بردن کارها تنها 25 ميليون نفر باقي

مي مونند. از اين 25 ميليون نفر هم تقريبا 4 ميليون نفر آخوند و ملا و سانسورچي اينترنت و نماينده مجلس هستند

پس فقط 21 ميليون باقي مي مونن و اگر بدونيم که تقريبا 17 ميليون آدم جوياي کار داريم، معنيش اين خواهد بود که

کل کارهاي مملکت رو 4 ميليون نفر دارن انجام مي دن. اما حدود 2 ميليون نفر هم نيروهاي مسلح داريم و اين

يعني فقط 2 ميليون نفر نيروي کار باقي مي مونن. از بين اين دو ميليون نفر، 646.900 عضو پليس و وزارت

اطلاعات و نيروهاي سرکوب هستند پس کلا مي مونيم 1.353.100. حالا اين وسط 649.876 نفر بيمار داريم که

قدرت کار ندارند و بار کارهاي کشور افتاده روي دوش 806.200 نفر از جمعيت. فراموش کردم بگم که ما حدود 806.186

 نفر هم ممنوع القلم، ممنوع التصوير، ممنوع الصدا و ديگر انواع زنداني داريم پس کل کارهاي کشور افتاده روي

دوش 14 نفر! از اين چهار ده نفر 12 تاشون عضو شوراي نگهبان هستند و پس متوجه مي شيم که کل کارهاي کشور

افتاده روي دوش دو نفر: من و تو ! و تو هم که داري وبلاگ مي خوني.......

MMM

M

MAJID 2P3P

این دست نوشته ها حاصل ۱۸ سال سابقه ی زندگی منه تو این دنیا

وحید یوگی